Η αυτοκρατορία στην οποία δύει ο ήλιος, τον Mikhail Tyurkin
Δίκτυο Βολταίρος

Η αυτοκρατορία στην οποία δύει ο ήλιος

Το Ηνωμένο Βασίλειο βυθίζεται στην άβυσσο της Μεγάλης Ύφεσης. Η γεωπολιτική δύναμη της πρώην «Βασίλισσας των Θαλασσών» λιώνει εξίσου γρήγορα. Αυτές οι ευλογημένες ημέρες, όταν οι Βρετανοί καρποφορούσαν το κέρδος μέσω των άλλων, παραμένοντας καθαροί για τον εαυτό τους, έχουν περάσει. Τώρα πρέπει να πάνε πιο συχνά σε ανοικτές μάχες, παθαίνοντας σημαντικές απώλειες στις σύγχρονες δυτικές σταυροφορίες, και δείχνοντας στον κόσμο την «Αχίλλειος πτέρνα» τους.

| Moscou (Russie)
+
JPEG - 23.1 ko
Η Ελισάβετ Β’, Βασίλισσα από τις 6 Ιανουαρίου 1952 του Ηνωμένου Βασίλειου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, της Νότιας Αφρικής, της Αντίγκουας και Μπαρμπούντας, της Αυστραλίας, των Μπαχάμων, της Μπαρμπάντος , του Μπελίζε, του Καναδά, της Γρενάδας, των Νήσων Σολομώντος, της Τζαμάικας, της Νέας Ζηλανδίας, της Παπούα Νέας Γουινέας, του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις, του Άγιου Βικέντιου & Γρεναδίνων, της Αγίας Λουκίας, και του Τουβαλού.

Ένα καθαρό παράδειγμα αυτής της εξέλιξης: η επιχείρηση στη Λιβύη του 2011, όταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον (με τον Γαλάτη κόκορα Νικολά Σαρκοζί) πήρε την πρωτοβουλία να πάει σε πόλεμο για την απομάκρυνση του Μουαμάρ ελ Καντάφι.

Τι πιστεύετε; μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι αυτή η εκστρατεία ήταν θρίαμβος του ανίκητου αγγλικού στρατού;

Επισήμως, ναι. Στο τέλος, το Λονδίνο κατάφερε να πέσει αυτός ο αιματηρός δικτάτορας, και οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επίθεση της Τρίπολης.

Αλλά αν το κοιτάξουμε από πιο κοντά, ο πόλεμος στη Λιβύη δεν έφερε τίποτα στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκτός από δημόσια ντροπή.

Δεν χρειάστηκε όχι μόνο ένα χρόνο για να πέσει το καθεστώς, αλλά επιπλέον, στην αρχή της εκστρατείας, η Αγγλία εξάντλησε όλο το αποθεματικό πύραυλων της. Φυσικά, τα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν επικεντρώθηκαν σε αυτό το σημείο και το παρουσίασαν ως ανέκδοτο, αλλά οι σοβαροί αναλυτές έβγαλαν συμπεράσματα ελάχιστα καθησυχαστικά για την Αγγλία. Και όταν η κυβέρνηση του Κάμερον δήλωσε ότι το Υπουργείο Οικονομικών δεν είχε τα μέσα να διατηρήσει την πυρηνική ασπίδα, κανείς δεν είχε πια αυταπάτες για τη βρετανική ισχύ.

Η κατάσταση στην Ευρώπη έγινε άλλο ένα σύμπτωμα της γεωπολιτικής αποδυνάμωσης της Βρετανίας, η οποία πέρασε στην άμυνα, παραδίδοντας τη μια θέση μετά την άλλη.

Αν προηγουμένως η Αγγλία εργαζόταν από το πλάι, τις ηπειρωτικές δυνάμεις, τώρα είναι αδύνατο.

Πώς να ξεσηκώσει μέτωπο με μέτωπο τους Ευρωπαίους, εάν τα κράτη της Γηραιάς Ηπείρου έγιναν de facto επαρχίες μιας μοναδικής ομοσπονδίας και όταν η παλιά γαλλογερμανική αντιπαλότητα έχει δώσει τη θέση της σε ένα καλά οργανωμένο δίδυμο ανάμεσα στο Παρίσι και το Βερολίνο;

Αισθανόμενη τη δύναμή της, η Γερμανία που δημιουργεί μέσω του οικονομικού όπλου ένα «Τέταρτο Ράιχ», προσπαθεί να πιέσει την Αγγλία στην αναγκαστική ενσωμάτωση.

Η Γερμανία ήταν εξάλλου εκείνη που πήρε τη πρωτοβουλία για την επίθεση κατά της υπεράκτιας Κύπρου, μια de facto βρετανική αποικία που επέτρεπε στους Βρετανούς να εκμεταλλευτούν τα κεφάλαια των κομπιναδόρων εκπρόσωπων των ελίτ του Τρίτου Κόσμου.

Πώς μπορεί το Λονδίνο να συμπεριφέρεται όταν βρίσκεται σε καθόλου λαμπρή απομόνωση στην Ευρώπη;

Στερημένοι ζωτικού χώρου για τις μεγάλες μανούβρες, οι Άγγλοι δεν βρήκαν τίποτα καλύτερο από μικρά πολιτικά βρώμικα κόλπα.

Η Βρετανία προσπαθεί να τορπιλίσει τον προϋπολογισμό της ΕΕ, αρνείται με κέρατα και κραυγές κάθε βοήθεια για τη διάσωση των «πνιγμένων του Νότου της Ευρώπης», ζητά από τις Βρυξέλλες να της επιστρέψουν ένα μέρος των αρμοδιοτήτων της ισχύος τους, ακόμα και να στείλει στο αγύριστο τους Βρυξελλιώτες υποστηρικτές του φόρου επί των χρηματιστηριακών κερδοσκοπιών.

Η αποθέωση αυτής της «έξυπνης και διορατικής» πολιτικής ήταν η δήλωση του Κάμερον τον Ιανουάριο ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει μακροπρόθεσμα από την ΕΕ.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι, δεδομένων των προβλημάτων της ευρωζώνης, είναι μια τολμηρή κίνηση; Ούτε και αυτό. Το πιο πιθανόν, είναι ότι ο εκβιασμός του Κάμερον μοιάζει με την αναγνώριση της δικής του αδυναμίας: γιατί είναι ακριβώς οι τζέντλεμαν που ήλπιζαν να κερδίσουν το παιχνίδι που εγκαταλείπουν μια ισχυρή λέσχη.

Εξάλλου, οι Αμερικανοί έχουν υπολογίσει με βεβαιότητα τη πραγματική τιμή του βρετανικού ευρωσκεπτικισμού: δεν θέλουν να χάσουν τον Δούρειο Ίππο τους στην ΕΕ, λόγω των ιδιοτροπίων της συντηρητικής κυβέρνησης.

Μόλις ο Κάμερον μπορούσε να γευτεί τη συνέπεια της συγκλονιστικής δήλωσής του, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν έφθασε επάγοντος στο Λονδίνο για να δηλώσει: « Χρειαζόμαστε μια ισχυρή Βρετανία σε μια ισχυρή ΕΕ».

Αποσχιστικές τάσεις στην Κοινοπολιτεία και στη Βρετανία

Ωστόσο, η φράση για τη δύναμη της Μεγάλης Βρετανίας στο στόμα του "Old Jo" δεν αποτελεί παρά φόρο τιμής στην ευγένεια.

Η γεωπολιτική αποδυνάμωση της Αγγλίας έγινε αισθητή ακόμα και στις χώρες της Κοινοπολιτείας οπού έχει αναπτύξει μια παρέλαση για εθνική κυριαρχία, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν.

Το 2011, στην Αυστραλία, προτάθηκε και πάλι ότι δεν θα ήταν τόσο κακό να γίνει η πράσινη ήπειρο μια Δημοκρατία και να βγει από την επιρροή του βρετανικού στέμματος. Μια παρόμοια ατμόσφαιρα κατασχέθηκε επίσης τη Τζαμάικα, η οποία πέρυσι γιόρταζε τα 50 χρόνια της επίσημης ανεξαρτησίας της. Εκμεταλλευόμενος την επετειακή περίσταση, ο Πρωθυπουργός της Τζαμάικας Portia Simpson-Miller, υποσχέθηκε ότι θα αγωνιστεί για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και την έξοδο της Τζαμάικας από τη Κοινοπολιτεία.

«Αγαπώ τη Βασίλισσα, είναι μια μεγάλη κυρία, αλλά ο λαός μας πρέπει να εξασφαλίσει την πλήρη ανεξαρτησία του », είπε.

Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β ’, η οποία αισθάνθηκε προς τα πού φυσά ο άνεμος, υπέγραψε φέτος τον Χάρτη της Κοινοπολιτείας. Για ποιο πράγμα πρόκειται; Μια επίδειξη δύναμης; Είναι δυνατόν.

Ωστόσο, πολλοί αναλυτές είδαν αυτή την κίνηση ως μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσει την άτυπη αυτοκρατορία που ραγίσει.

Θυμήθηκαν τον Γκορμπατσόφ και τις αποτυχημένες προσπάθειες του για την υπογραφή, στις αρχές του 1990, μιας νέας συνθήκης μεταξύ των σοβιετικών δημοκρατιών.

Αλλά δεν θα ήταν τίποτα αν η παρέλαση των εθνικών κυριαρχιών αφορούσε μόνο τις εξωτερικές κτήσεις. Κατά τα προσεχή έτη, είναι αρκετά πιθανό ότι θα διαμελισθεί το Ηνωμένο Βασίλειο. Διάφορα τμήματα του Ηνωμένου Βασιλείου κινούνται προς την αυτοδιάθεση ή ακόμα και την ανεξαρτησία.

Και στις 14 Οκτωβρίου 2012 -ημερομηνία που μπορεί ήδη να καταγράφεται στην Ιστορία- ο Ντέιβιντ Κάμερον και ο ηγέτης της Σκωτίας Άλεξ Σάλμοντ υπέγραψαν τη συμφωνία του Εδιμβούργου. Σύμφωνα με αυτό το έγγραφο, οι υπερήφανοι γιοι του βουνού, σύμφωνα με το τραγούδι του Robert Berns, θα πρέπει να απαντήσουν τον Οκτώβριο του 2014 στο ερώτημα: «Θέλετε να μείνετε στο Ηνωμένο Βασίλειο;».

Για τους μήνες που του απομένουν, ο Alex Salmond σχεδιάζει να αναπτύξει μια μεγάλη δημόσια εκστρατεία υπέρ της ανεξαρτησίας. Δεδομένου ότι αφθονούν οι λόγοι για αυτό. Το επόμενο έτος, η Σκωτία θα γιορτάσει πανηγυρικά την 700η επέτειο της Μάχης του Bannockburn στην οποία οι Σκωτσέζοι, με επικεφαλής τον βασιλιά τους Rober Α’ Bruce, συνέτριψαν τις αγγλικές δυνάμεις του Edward Γ’.

Ο Salmond ελπίζει ότι η μνήμη αυτής της ένδοξης νίκης θα ξυπνήσει στους τοπικούς πολίτες τον πατριωτισμό τους και θα τους επιτρέψει να κάνουν τη σωστή επιλογή στο δημοψήφισμα. Επιπλέον, ο πολιτικός άνδρας σχηματίζει στον φυσικό πραγματισμό των συμπατριωτών του. Μια προπαγάνδα για την «απόσχιση του πετρελαίου» διεξάγεται για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Σκωτία: συμφωνά με αυτό το κίνημα, θα αρκούσε να διαχωριστεί από την Αγγλία, για να γίνει η Σκωτία την 6η χώρα στον κόσμο με το ΑΕΠ της, χάρη στους πόρους υδρογονανθράκων στη Βόρεια Θάλασσα, που αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 90% των βρετανικών αποθεμάτων.

Δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε τι θα συμβεί αν εμφανιζόταν ένα σκωτσέζικο κράτος στο παγκόσμιο χάρτη.

Σύμφωνα με το φαινόμενο του ντόμινο, η Βόρεια Ιρλανδία, η οποία έχει χύσει πολύ αίμα για την ανεξαρτησία της, θα έφευγε ελεύθερη με σβησμένο τον κινητήρα.

Στη συνέχεια, είναι πιθανό ότι η Ουαλία, όπου τα τελευταία χρόνια αναπτύχτηκαν πολύ αποσχιστικά συναισθήματα, θα ακολουθήσει το παράδειγμά της.

Είναι εκπληκτικό, αλλά στην ίδια την Αγγλία, υπάρχουν επαρχίες όπου οι κάτοικοι είναι πρόθυμοι να κάνουν δικό τους το σύνθημά «Αρκετά πια θρέψαμε το Λονδίνο». Ένα λαμπρό παράδειγμα: το νότιο Δουκάτο της Κορνουάλης, το οποίο αποτελεί μέρος του Βασίλειου από τον δέκατο πέμπτο αιώνα. «Οι Λονδρέζοι είναι πολύ μακριά από εμάς, στα 350 μίλια. Πέντε ώρες τους χρειάζονται για να φτάσουν εδώ. Και έτσι, μερικές φορές μας ξεχνούν όταν αποφασίζουν τους νόμους τους», δήλωσε ο δήμαρχος της Truro [διοικητικό κέντρο] Rob Nolan.

Όμως, ο λόγος των αυτονομιστικών διαθέσεων δεν είναι μόνο το τροφικό πραγματισμό: η σύγχρονη Βρετανία έχει χάσει τόσο πολύ από το κύρος της, έτσι ώστε δεν είναι σε θέση να προσφέρει στους κατοίκους της ένα νέο σκοπό που να τους ενώνει. Ωστόσο, εάν ένα κράτος δεν έχει «ιστορικό σχέδιο», χάνεται το νόημα της ύπαρξης του.

Οποιοδήποτε δέντρο του οποίου οι ρίζες έχουν σαπίσει και ο κορμός έγινε πριονίδι πέφτει μια μέρα κάτω από την πίεση της καταιγίδας της κρίσης.

Ακριβώς, μια και μιλάμε για δέντρα.

Στη ροή των ειδήσεων των τελευταίων μηνών, στις 17 Απριλίου, ο άνεμος έφερε κάτω μια από τις παλαιότερες βελανιδιές -ηλικίας περίπου 1200 χρονών- του Ηνωμένου Βασίλειου, στο Reksem County.

Η βελανιδιά αυτή φυτεύτηκε το 802, 17 χρόνια πριν να ενώσει ο Alfred, ο βασιλιάς του Wessex, υπό την ηγεσία του, όλες τις περιοχές στα νότια της Αλβιώνα και ίδρυσε το βασίλειο της Αγγλίας.

Ποιος ξέρει, ίσως σε λίγα χρόνια, ο θάνατος αυτού του αρχαίου δέντρου να θεωρηθεί ως προάγγελος για τη διάλυση του βρετανικού Ηνωμένου Βασίλειου;

Μετάφραση
Κριστιάν

Πηγή
Однако (Ρωσία)

Δίκτυο Βολταίρος

Βολταίρος, Διεθνής Έκδοση

Άρθρα υπό την άδεια «Creative Commons»

Μπορείτε να αναπαραγάγετε ελεύθερα τα άρθρα του Δικτύου Βολταίρος, με την προϋπόθεση να αναφέρετε τη πηγή και να μη τα τροποποιήσετε ούτε να τα χρησιμοποιήσετε για εμπορικούς σκοπούς (άδεια CC-BY-NC-ND).

Υποστήριξη του Δικτύου Βολταίρος

Χρησιμοποιήσετε αυτό τον ιστοτόπο όπου μπορείτε να βρείτε αναλύσεις ποιότητας οι οποίες θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε καλύτερα τον κόσμο. Αυτός ο ιστότοπος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την οικονομική υποστήριξη σας.
Βοηθήστε μας με δωρεά.

Πώς να συμμετάσχετε στο Δίκτυο Βολταίρος;

Οι διαχειριστές του δικτύου είναι όλοι εθελοντές.
- Συγγραφείς: διπλωμάτες, οικονομολόγοι, γεωγράφοι, ιστορικοί, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι ... μπορείτε να μας στείλετε τα προτεινόμενα άρθρα σας.
- Μεταφραστές με επαγγελματικό επίπεδο: μπορείτε να συμμετάσχετε στη μετάφραση των άρθρων.

Η ερχόμενη ανατροπή του κόσμου
Η ρωσική στρατηγική ενώπιον του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού
Η ερχόμενη ανατροπή του κόσμου
τον Τιερί Μεϊσάν
Ποιος είναι ο εχθρός;
Ποιος είναι ο εχθρός;
τον Τιερί Μεϊσάν