Voltaire İletişim Ağı
Birinci bölüm : CFR’den Bilderberg’e

Avrupa Birliği’nin Gizli Tarihi

1945 yılında Batı Avrupa’yı kurtardıktan sonra, ABD ve Birleşik Krallık, Avrupa Birleşik Devletlerini kurarak Avrupa’yı yeniden şekillenmeye karar verirler. CİA ve JİC milyonlarca dolar harcayarak, komünizmin önüne kurulacak setlerin aygıtları haline dönüştürmek üzere Avrupa yanlısı dernekleri finanse ederler. Allen Dulles ve Joseph Retinger, Avrupa Konseyi ve CECA’yı kurmayı başarırlar ama Avrupa Savunma Topluluğu dayatmasında başarısız olurlar.

| Paris (Fransa)
+
JPEG - 11.3 kb
Avrupa Hareketinin İcra Komitesi toplantısı (1949). Sağdan sola: beşinci kişi Pal Van Zeeland’tır, yanındaki Başkan Duncan Sandys ve Genel Sekreter Joseph Retinger.

Kont Richard de Coudenhove-Kalergi, Bir proje, Pan Europa adlı ünlü eserini yayınladığında yıl 1922’dir [1]. Fransız üst düzey yetkilisi Louis Loucheur’ün [2] analizlerini yeniden irdeleyen Avusturya-Macaristan’lı aristokrat, modern savaşların devasa sınai kapasiteleri gerektirdiği tespitinde bulunur. Dolayısıyla aksiyle ispat etmek gerekirse, kaynakları tek bir ortak otorite altında toplayarak büyük güçler arasındaki bir çatışmayı önlemek mümkündür. Almanların kömürüyle Fransızların çeliğini iki uluslu bir otoritenin denetimi altına alarak, Almanya ve Fransa arasında yeni bir savaşın önlenmesi olasıdır. Coudenhove-Kalergi, bu kez Giovanni Agnelli’nin [3] intikamcı milliyetçiliklerin panzehiri olarak öne sürdüğü Avrupa federalizmine ilişkin görüşlerini de dahil edip bu akıl yürütmesini sürdürerek, Amerikan modeli benzeri bir Avrupa Birleşik Devletleri kurulmasıyla daha da ileri gidilmesini önerir. Aklında, ABD, SSCB ve Britanya İmparatorluğu gibi yeni oluşan bloklarla baş edebilecek yeteneğe sahip olan bir Avrupa gücünün oluşturulması da söz konusudur. Dolayısıyla onun hayalindeki Avrupa, Fransa’dan Polonya’ya kadar uzanmaktadır.

1926 yılında, Coudenhove-Kalergi, ilk kongresi Viyana’da 2 000’den fazla kişinin katılımıyla gerçekleştirilen Pan Avrupa Birliği adında bir dernek kurar. Projesi, egemen devletler arasında barışçıl bir işbirliğini içermektedir. Faşistlere ait, güç kullanılarak bütünleşen ya da etnik bölgelerin yüceltildiği ve ulus devletlerin ortadan kaldırıldığı bir Avrupa vizyonuna karşı çıkar. Guillaume Apollinaire, Albert Einstein, Sigmund Freud, Thomas Mann, José Ortega y Gasset, Pablo Picasso, Rainer Maria Rilke, Saint-John Perse v.b.gibi aydınlardan oluşan bir topluluğun desteğini elde eder.

JPEG - 5.5 kb
Aristide Briand

Nobel Barış Ödülü sahibi Aristide Briand [4], Birliğin başkanı seçilir.

Otuzlu yıllarda, söz konusu proje siyasi olarak Aristide Briand ve Edouard Herriot tarafından yürütülür. Avrupa Federal Birliğine katılmalarını sağlamak için yirmi altı ülkeyle temas kurulur.

Öte yandan, kuruluşunda yer alan SDN’nin Genel Sekreter Yardımcısı işadamı Jean Monnet, bu kurumun de facto olarak Avrupalı bir hükümetlerarası örgüt haline geldiği tespitinde bulunarak, bunun Avrupa Birliğinin çerçevesi haline getirilmesini önerir.

Ne yazık ki bu girişimler çok geç kalır. Wall Street krizi ve tehlikelerin artması karşısında direnemezler.

Batı Avrupa için İngiliz-ABD projesi

JPEG - 5 kb
Kont Richard de Coudenhove-Kalergi

İkinci Dünya Savaşı sonunda ABD’ye sürgüne gönderilen Richard de Coudenhove-Kalergi, barış geri geldikten sonra Washington’u Avrupa’da bir federal örgüt dayatmasında bulunması için ikna etmek üzere geniş bir lobicilik faaliyeti yürütür. İleri sürdüğü düşünce [5], bunu Dışişleri Bakanlığına tavsiyelerinden biri haline getiren Council on Foreign Relations (CFR) [6] tarafından 1946 yılında kabul gördüğünde, yürüttüğü çabalar başarıya ulaşır.

Eski İngiliz Başbakanı Winston Churchill, 1946 yılında « Demirperde Avrupa’nın üzerine yıkıldı» diyerek suçlamada bulunur [7]. Batı bölümünü istikrarlı hale getirmek ve komünizmin bulaşmasını önlemek gereklidir.

8 Mayıs 1946’da, Reich’in teslim olmasının birinci yıldönümü dolayısıyla, Council of Foreign Affairs (CFR)’nin İngiliz kardeş kuruluşu Royal Institute of International Affairs (« Chatham House » olarak da adlandırılan RIIA), Londra ve Washington’un ortak pozisyonlarını açıklar. Sunumu, Londra’da sürgünde olan ve Kralın gizli servislerinin ajanı haline gelen, Polonya’daki faşist hükümetin eski bir danışmanı Joseph H. Retinger [8] gerçekleştirir.

Aynı yaklaşım, bu kez « Avrupa Birleşik Devletlerini » öneren Winston Churchill tarafından halka benimsetilir [9].

Öte yandan bu projenin Coudenhove-Kalergi’nin ve iki dünya savaşı arası dönemdeki demokratlarınkiyle hiçbir ilgisi yoktu. Londra ve Washington, ana dili İngilizce olan büyük bir İmparatorluk kurmak için ortak yurttaşlık oluşturmayı öngörüyordu. Bu bağlamda « Avrupa », kendi aralarında işbirliği yapmaya ve ellerindeki bazı sınai kaynakları uluslarüstü bir oluşumun yönetimi altına vermeye çağrılan, açıkça İngilizce konuşan İmparatorluğa eklemlenen bir Devletler grubu olmalıydı. Bu bütün, komünist etkiye kapalı geniş bir serbest ticaret bölgesi oluşturacaktı.

Batı Avrupa’daki İngiliz-ABD ortak eyleminin kaotik başlangıçları

Süreç devam eder. İngiliz gizli servisleri, Joseph H. Retinger’in genel sekreterlik ve eski Belçika Başbakanı Paul van Zeeland’ın Başkanlık görevini üstlendiği Independent League for European Cooperation (ILEC – Avrupa İşbirliği için Bağımsız Birlik)’u kurarlar. Örgütün merkezi Brüksel’dedir. Bazı bölümleri Almanya, Fransa [10], İtalya, Hollanda, Lüksemburg ve tabii ki Birleşik Krallık’ta açılır. ABD Büyükelçisi Averell Harriman’ın girişimiyle, ABD’de CFR Başkanı Russell C. Leffingwell’in girişimiyle bir başka bölüm de açılır. ILEC’e yüklenen görev, ortak bir parayla birlikte bir Avrupa serbest ticaret bölgesinin teşvik edilmesidir.

Birkaç hafta sonra, Eylül 1946’da, CFR’nin yeni başkanı Allen W. Dulles, İsviçre Hertenstein’de [11], başta Alexandre, Denis de Rougement ve Mücadele adlı direniş ağının eski önderi Henry Frenay [12] olmak üzere Kişiselci filozoflar [13] içerisinde Avrupa Federalistler Birliği (UEF)’nin kurulmasını finanse eder. Federalistler Birliği’ne ayrılan görev, iktidarda olan hiçbir siyasi yöneticinin destekleyemeyeceği entegrasyon sürecini (yani Devletlerin hükümranlıklarını kaybetmeleri) hızlandırmak için kamuoyunu harekete geçirmek olacaktır.

Ocak 1947’de Churchill, Provisionnal United Europe Committee (Birleşik Avrupa Hazırlık Komitesi)’ni oluşturur.

Mart ayında, Senatör J. William Fulbright’ın girişimiyle, Senato ve Temsilciler Odası « Avrupa Birleşik Devletlerine » destek veren bir önergeyi kabul eder. Kongre, Marshall Planından yararlanan Devletlere bu « Birleşik Devletlere » katılmaları şartını öne sürer.

JPEG - 7.5 kb
Senatör J. William Fulbright

Ve ABD seçkinlerinin Kont Coudenhove-Kalergi’nin düşüncelerini desteklemelerini sağlamak için, Senatör Fulbright, William J. Donovan ve Allen W. Dulles ile birlikte Committee for a Free and United Europe (Özgür ve Birleşik Avrupa Komitesi)’u kurar [14]. Bu, yanılmanın başlangıcıdır: herkes « Avrupa Birleşik Devletlerinden » söz etmektedir ama herkes bundan farklı bir anlam çıkartmaktadır.

Temmuz 1947’de, Council on Foreign Relations dergisinde, gerçekte Büyükelçi George F. Kennan tarafından kaleme alınan ama imzasız çıkan, komünist yayılmacılık tehlikesini tanımlayan ve önleme (containment) politikasını öneren bir makale yayınlanır. Ulusal Güvenlik Konseyi stratejiyi somutlaştırır: « I. Aşama » İngiliz ve ABD tarafından özgürleştirilen tüm Batı Avrupa ülkelerini federasyon halinde birleştirmeyi amaçlamaktadır; « II. Aşama », Sovyet eksenindeki Orta ve Doğu Avrupa Devletlerini kurtarmayı ve bunları « Avrupa Birleşik Devletlerine » üye yapmayı hedeflemektedir [15].

Birleşik Krallık, 17 Mart 1948’de Brüksel’de Fransa ve Benelüks ülkeleriyle, Batı Avrupa Birliğini (UEO) oluşturan bir askeri işbirliği anlaşması imzalar.

Churchill, pan Avrupa Birliği, İLEC, Federalistler Birliği ve daha birçok diğer kurumu topluluğa katmak için Lahey’de yarı kamusal bir konferans toplar. 7 ila 10 Mayıs tarihleri arasında 800 şahsiyet Churchill’in çağrısına yanıt verirler ve Avrupa Hareketini kurarlar. Churchill’in damadı Duncan Sandys, derneğin Başkanı ve Joseph H. Retinger Genel Sekreteri seçilirler [16].

Öte yandan bu operasyonun başarısı, içerdiği muğlaklıkların korunmasına bağlıdır. Katılımcılar, birbiriyle her zaman uyuşmayan farklı gerekçelerle davet edilmiştir. Dolayısıyla Coudenhove-Kalergi ve Pan Avrupa Birliği’ne olan biteni açıklığa kavuşturma şansını tanımamak gerekir. Avrupa Hareketinin yöneticileri (yani İngilizler), yaşlı kıtanın kurnazlıklarını tam olarak anlayamayan ABD’li mevkidaşlarıyla işbirliği için acilen Washington’a giderler. Senatör Fulbright’in Komitesinin hemen kapatılması ve böylece de Coudenhove-Kalergi’nin marjinalleştirilmesi kararı alınır. Avrupa inşasını gözetmek için yeni bir yapı oluşturulur: American Committee on United Europe (ACUE – Birleşik Avrupa için Amerikan Komitesi).

Bu arada, « II. Aşama » çerçevesinde, İngiliz istihbaratının birleşik komitesinin başkanı William Hayter, demirperdede hala görevde kalan ajanlardan oluşan bir ağ kurar. Bu stay-behind’ler, Assembly of Captive European Nations (ACEN – Esir Avrupa Ulusları Meclisi)’u oluştururlar.

Son olarak da Papalık Makamı da anti-komünist haçlı seferine katılır. Papa XII. Pius, Avrupalı Federalistler Birliğinin 2nci Kongresini, Eylül 1948’de Roma’da kabul eder [17].

Birleşik Avrupa için Amerikan Komitesi

5 Ocak 1949’da, Woodrow Wilson Vakfı’nın New York’taki merkezinde ACUE kurulur. Çok da gizliliğe özen göstermeden, Yönetim Kurulu ABD gizli servislerinde çalışanlarından oluşturulur: Başkan Willam J. Donovan (CİA’nin danışmanı, OSS’nin eski patronu); Başkan Yardımcısı Allen W. Dulles (eski OSS üyesi, CFR Başkanı ve geleceğin CİA Başkanı); İcra Müdürü Thomas W. Braden (eski OSS üyesi, geleceğin CİA Başkan Yardımcısı); ve her üçü de AFL-CIO’nun gizli eylemlerinden sorumlu David Dubinsky, Arthur Golberg ve Jay Lovestone [18] ; v.b. gibi.

JPEG - 4.3 kb
Allen W. Dulles

Komite kamuoyu önündeki ilk toplantısını 29 Mart 1949 tarihinde Winston Churchill’in katılımıyla gerçekleştirir. Bu, CİA’nin en basit haliyle bir kamuoyu faaliyeti geliştiren hükümet dışı vitrinidir. Gerçek işlevi tüm Avrupalı federalist dernekleri gizlice finanse etmektir.

Açılış söylevinde Esir Avrupa Ulusları Meclisinin sözcülerini selamlayan Churchill şu açıklamayı yapar : « Orta Avrupa’nın on başkenti Sovyetlerin komünist hükümetinin elindeyken sürdürülebilir bir barışın olması mümkün değildir. Demirperde’nin ötesindeki bu uluslarla ilişki içerisindeyiz. Toplantımıza temsilcilerini gönderdiler, onların hangi duyguları paylaştıklarını ve yeni Birleşik Avrupa’ya ne kadar çok katılma arzusu içerisinde olduklarını iyi biliyoruz. Dolayısıyla tüm ülkeleri içerecek şekilde Avrupa’nın Birliğini amaç ve ideal edinmeliyiz ».

4 Nisan 1949’da, ABD, Birleşik Krallık, Kanada ve Fransa, Kuzey Atlantik Paktını (NATO) imzalarlar.

ACUE, « özgür dünya », Avrupa Konseyi Hükümetinin standartlarını belirlemeyi ve yaygınlaştırmayı hedefleyen bir örgüt kurarak Westminister Anlaşmasının (5 Mayıs 1949) hazırlık toplantılarını finanse eder. Belçika Başbakanı Paul-Henri Spaak bu örgütün Başkanı seçilir.

Ağustos 1949’da Sovyetler Birliği ilk atom bombası denemesini gerçekleştirir. Washington şaşkınlık içerisindedir. Truman, SSCB’nin komünizmi yaymak için güç kullanma niyetinde olduğu kanaatindedir. General George F. Kennan’ın yerine yardımcısı Paul H. Nitze geçer. Dünya artık bundan böyle iki nükleer güç arasında bölünmüştür. Bu durum Londra ile olan ayrıcalıklı ittifakı göreceleştirir ve bu da Birleşik Krallığı kaidesinden inmeye ve Avrupa’yla bütünleşmeye yöneltir… Londra büyük üzüntü içerisindedir.

ACUE, Avrupa Hareketinin doğrudan denetimini yeniden ele almaya yani İngiliz yönetimini kovmaya karar verir. Çok akıllıca bir kriz örgütlenir: Federalistler Birliğindeki Fransızlar yönetim organlarında temsil edilmemelerini protesto ederler ve kapıyı çarpıp giderler. ACUE, Avrupa Hareketini finanse etmeyi keser. Başkan Duncan Sandys Mart 1950’de istifaya zorlanır. Yerine, kurumun merkezini Londra’dan Brüksel’e nakleden Belçikalı Spaak geçer. Bir başka Belçikalı, Baron Boël [19], kurumun mutemedi olur.

CECA’nın başarısı ve CED’in başarısızlığı

8 Mayıs 1950’de, Reich’in kuşatılmasının beşinci yıldönümü dolayısıyla, Fransız Dışişleri Bakanı Robert Schuman, Louis Loucheur ve Richard de Coudenhove-Kalergi’nin projesini uygulamaya koyarak bir Avrupa kömür-çelik Topluluğu (CECA) oluşturur. Schuman, Opus Dei’nin ek üyesidir. Gizli Katolik cemaat ona, onursuz barışa imza atan Philippe Pétain’in kabinesinde yer aldığı gerçeğini silmeyi başaran yeni bir imaj sağlar. Allen W. Dulles Washington’da düzenlediği basın toplantısında, Schuman planına destek veren ABD’li seçkin şahsiyetlerden oluşan 118 kişilik bir listeyi kamuoyuna açıklar.

Ardından, Fransız Savunma Bakanı René Pleven, 24 Ekim 1950’de bir Avrupa Savunma Topluluğunun (CED) kurulmasını önerir. Bu duyurunun iletişimi, Henri Frenay’ın Federalistler Birliğinden doğan ve tabii ki ACUE’nin finanse ettiği bir kanundışı örgüt tarafından desteklenir. Benelüks’ten, Avrupa Konseyi’nden ve CECA’dan farklı olarak CED Avrupalıların eski bir projesi değildir ama Washington’un tohumunu ektiği bir oluşumdur. Antik Yunan sitelerinin ittifakını model alarak bir Savunma ittifakı öngören Aristide Briand’ın düşüncelerinin antitezi olarak, Pentagon, Pers İmparatorluğuna benzer bütünleyicilerin gruplaşmasını tasavvur ediyordu. De Gaulle taraftarları ve komünistler Sözleşmenin Millet Meclisi’nde onaylanmasını engellemek için ittifak yaparlar ve 30 Ağustos 1954’te sözleşme reddedilir.

Güzelim yapı çöker. NATO’ya ağırlık vererek strateji değiştirmek gereklidir. Londra ve Washington, CECA’dan hareketle bir serbest ticaret bölgesinde Avrupalı Devletlerin eşzamanlı olarak bütünleşmesi ve NATO içerisinde bir araya gelmeleri sürecini hızlandırmak amacıyla Avrupalı seçkin şahsiyetleri işe alması için hala Avrupa Hareketinin Genel Sekreteri görevinde olan Joseph H. Retinger’i görevlendirir. Bu kulübün hazırlık toplantısı 25 Eylül 1952’de Paris’te gerçekleştirilir. Hollanda Prensi Bernhard, Paul van Zeeland, Alcide Gasperi, Guy Mollet, Antoine Pinay [20] ve başkaları da buna katılır. Ardından Retinger ve Prens Bernhard Washington’a CİA’nin yeni Başkanı General Walter Bedell Smith’in [21] ve Başkanın özel danışmanı Charles D. Jackson’un gönlünü almaya giderler. Başta David Rockfeller, Dean Rusk, Henry Heinz II, Joseph Johnson’un katılımıyla bir ABD komitesi oluşturulur. Bu komitenin ilk toplantısı 29 ila 31 Mayıs 1954 tarihleri arasında Hollanda’daki Bilderberg Otelinde gerçekleştirilecektir.

(devam edecek…)

Çeviri
Osman Soysal

[1] Paneuropa, ein Vorschlag eş zamanlı olarak Kasım 1922’de hem Viyana Neue Freie Presse’te, hem de Berlin Vossische Zeitung’te yayınlandı.

[2] İnşaat ve bayındırlık müteahhidi Louis Loucheur (1872-1931) donatılı çimento (betonarme) kullanımını Fransa’ya getiren kişidir. Clémenceau’ya yakın Politeknikçi Loucheur, Birinci Dünya Savaşı sırasında Silahlanmadan Sorumlu Müsteşar, ardından da Barış döneminde Sanayi Yeniden İnşa Bakanı olur. Savaş ve barış yılları sırasında Fransız sanayini tümüyle yeniden düzenleyen Loucheur’dür. Ardından Çalışma Bakanı olur ve ilk sosyal konutların inşasını gerçekleştirir.

[3] Turin hanedanlığının kurucusu Giovanni Agnelli (1866-1945), ABD’de Henry Ford’un modelini inceler ve İtalya’da Fiat’ı kurar. 1918 yılında, La Fédération européenne ou la Ligue des nations (Avrupa Federasyonu ya da Uluslar Birliği) adlı kitabını yayınlar. Versay Anlaşmasının ve SDN’nin rakibi olarak, güçlü ve merkezi iktidara sahip bir kıtasal Avrupa Federasyonu önerir. Aynı zamanda Henry Ford bir Adolf Hitler hayranıydı, Giovanni Agnelli ise Benito Mussolini’ye destek verdiğini açıklamıştı.

[4] Radikal Fransız Bakanı Aristide Briand (1862-1932) 1905’te Kiliselerle Devletin birbirinden ayrılması pazarlıklarıyla ardından da 20’li yıllarda Almanya’ya yönelik rövanşçı politikalara karşı çıkışı ve SDN’yi canlandırmasıyla tarihe geçmiştir.

[5] ABD tarihyazımı için, İkinci Dünya Savaşının, 8 Mayıs 1945’te Reich’in teslim olmasıyla değil ama 31 Aralık 1946’da karşılıklı olarak saldırılara son verilmesine ilişkin Başkanlık açıklamasıyla sona erdiğinin kabul edildiğini hatırlatalım.

[6] « Comment le Conseil des relations étrangères détermine la diplomatie US », Voltaire İletişim Ağı, 25 Haziran 2004.

[7] Fulton (Missouri)’nin söylevi, 5 Mart 1946.

[8] Polonya Reich tarafından işgal edilince, Sikorsky’nin faşist hükümeti Müttefiklere katılır.

[9] “Winston Churchill speaking in Zurich on the United States of Europe” (İsviçre), 19 Eylül 1946.

[10] Fransız bölümü Avrupa Ekonomik İşbirliği Birliği (LECE) adını alır. Kurumun başkanlığını Opus Dei üyesi ve Fransa’nın gelecekteki Cumhurbaşkanının ve Avrupa para birimi ECU’nün kurucusu Edmond Giscard d’Estaing üstlenir.

[11] İkinci Dünya Savaşı sırasında, Allen W. Dulles Avrupa’daki OSS’yi (ABD gizli servisi) Bern kentinden yönetmişti.

[12] 1943 yılından itibaren Allen W. Dulles, direnişin ulusal konseyinde Frankocuları dışlayan ve komünistleri kabul eden Jean Moulin’in çabalarını sabote etmek için Mücadele ağını finanse etmişti.

[13] Kişiselcilik Emmanuel Mounier tarafından geliştirilen, Hıristiyanlığın insan kişiliğine duyduğu saygıyla, faşizm tarafından olduğu kadar komünizm tarafından da değer verilen kolektif seferberliği bağdaştırmaya çalışan bir doktrindir. Bu hareket L’Ordre nouveau ve Esprit dergileri çevresinde gelişti.

[14] General Donovan savaş boyunca OSS’nin Başkanı ve Dulles de Avrupa’dan sorumlu yardımcısı olmuştu.

[15] Buna tepki olarak SSCB, Jdanov doktrinini kabul eder ve Kominform’u oluşturur. ABD Nazilere karşı varılan ittifakı sona erdirir ve bundan böyle komünizmin doğal gelişimini engellemek üzere aşırı sağcı, sağcı ve komünist olmayan sol partilerden destek alır. Dünyaki tüm komünistler bundan gerekli sonuçları çıkarmalı ve soldaki ortaklarıyla ilişkilerini sonlandırmalıdırlar. Sadece de facto olarak onların önderi haline gelen SSCB’nin yardımına güvenebilirler.

[16] Onur Başkanı olarak şu isimler seçilmiştir: Winston Churchill, Konrad Adenauer, Léon Blum, Alcide de Gasperi ve Paul-Henri Spaak.

[17] 26 delege seçilir. Bunlar arasında Fransa adına eski direnişçi Henri Frenay, Uriage Okulu’nun eski araştırma müdürü André Voisin, Germaine Peyroles, filozof Alexandre Marc yer almaktadır.

[18] Bu konuda bakınız Paul Labarique’in araştırması « AFL-CIO ou AFL-CIA ? » ve « 1962-1972 : l’AFL-CIO et la contre-insurrection syndicale », Voltaire İletişim Ağı, 2 ve 11 Haziran 2004.

[19] Baron Boël aynı zamanda Avrupa İşbirliği için Bağımsız Birliğin Belçika bölümünün Başkanıydı.

[20] « Les gentlemen du Cercle Pinay », Voltaire İletişim Ağı, 11 Mart 2004.

[21] Stay-behind ağı yakın zaman önce açıkça CİA’ye dahil edildi.

Bu makale yaratıcı ortakların lisansı altındadır

Voltaire İletişim Ağı’nın makalelerini kaynak belirtmek ve ticari hedefler gütmeme koşuluyla, makalenin içeriğini değiştirmeden serbestçe çoğaltabilirsiniz (Lisans CC BY-NC-ND)

Voltaire İletişim Ağı’nı desteklemek

Kalite analizlerinden geçen bu Web Sitesi, dünya anlayışınızın geliştirilmesine katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Bu sitenin devamını sağlamak için işbirliğinize ihtiyacımız var.
Bize bağışta bulunarak yardımcı olunuz.

Voltaire İletişim Ağı’na nasıl katılımcı olabilirsiniz?

Voltaire İletişim Ağı Moderatörlerinin hepsi fahri olarak çalışmaktadırlar.
- Profesyonel düzeyde Tercümanlar: Çevirilerinizle katkıda bulunabilirsiniz.

Kullanılan Fransa
“Gözlerimizin Önünde” (9/25)
Kullanılan Fransa
yazan Thierry Meyssan
Can çekişen Fransız dış politikası
“Gözlerimizin Önünde” (8/25)
Can çekişen Fransız dış politikası
yazan Thierry Meyssan
NATO zirvesi: Savaşın partisi güç kazanıyor
NATO zirvesi: Savaşın partisi güç kazanıyor
yazan Manlio Dinucci, Voltaire İletişim Ağı
 
Zirve NATO'yu uzaya çıkardı: fahiş maliyetler
Zirve NATO’yu uzaya çıkardı: fahiş maliyetler
yazan Manlio Dinucci, Voltaire İletişim Ağı
 
İtalya, « İnsansız Hava Araçları » savaşında ön safta
NATO’NUN İLK İHA’SI SİGONELLA’YA İNDİ
İtalya, « İnsansız Hava Araçları » savaşında ön safta
yazan Manlio Dinucci, Voltaire İletişim Ağı
 
OPCW raporu tahrif edilmişti
OPCW raporu tahrif edilmişti
Voltaire İletişim Ağı
 
Bolivya, yeni istikrarsızlaştırma stratejisi laboratuarı
Bolivya, yeni istikrarsızlaştırma stratejisi laboratuarı
yazan Thierry Meyssan, Voltaire İletişim Ağı
 
Suriye: Rus Ordusu Hıristiyan halkı koruyor
Suriye: Rus Ordusu Hıristiyan halkı koruyor
Voltaire İletişim Ağı