JPEG - 68.6 ko
Άφιξη του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 24 Ιουνίου 2021.

Στις 15 Ιουνίου, το ουγγρικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο που απαγορεύει την προώθηση της ομοφυλοφιλίας μεταξύ ανηλίκων.

Στη συνεδρίαση των Υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 21 Ιουνίου 2021, αποφασίστηκε να κινήσει διαδικασία εναντίον της Ουγγαρίας όχι για «σαφή κίνδυνο παραβίασης του κράτους δικαίου», αλλά για «σαφή κίνδυνο παραβίασης των αξιών επί των οποίων ιδρύθηκε η Ένωση » (12266/1 / 18REV 1 COR 1).

17 από τα 27 κράτη μέλη ζήτησαν από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου των Ευρωπαίων Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων, Charles Michel, να θέσει το θέμα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ στην Ουγγαρία στην ημερήσια διάταξη της συνόδου κορυφής της 24-25 Ιουνίου. Στη συνάντηση αυτή, οι 17 κατηγόρησαν την Ουγγαρία για ομοφοβία.

Στις 25, ο Πρόεδρος της Επιτροπής, Ursula von der Layen, καταδίκασε σθεναρά τον ουγγρικό νόμο και ζήτησε από τους επιτρόπους της, τον Βέλγο Didier Reynders (Δικαιοσύνη) και τον Γάλλο Thierry Breton (Εσωτερική Αγορά), να γράψουν στην ουγγρική κυβέρνηση για « την επιβολή του νόμου». Πράγμα που έκαναν χωρίς καθυστέρηση (Ares S (2021) 4587976).

Ας μην παρασυρθούμε πολύ γρήγορα και ας εξετάσουμε το τι βρίσκεται πίσω από αυτές τις θέσεις.

ΛΟΑΤΚΙ +

Το ζήτημα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ δεν υπήρξε ποτέ μέρος των ευρωπαϊκών αξιών. Πού απλά επειδή η Ένωση δημιουργήθηκε από τη Συνθήκη της Ρώμης το 1957 και ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ΛΟΑΤΚΙ+. Υπήρχαν, ωστόσο, ομοφυλόφιλοι, αν και οι ίδιοι δεν υπήρχαν μέχρι το 1868, ημερομηνία εφεύρεσης από τον Ούγγρο συγγραφέα, Karl-Maria Kertbeny. Μέχρι την υοθέτηση της «παραγράφου 175» στη Γερμανία το 1871 και του « Criminal Law Amendment Act » (νόμου περί τροποποίησης του ποινικού νόμου) του 1885 στο Ηνωμένο Βασίλειο, κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ να ποινικοποιηθούν οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

Υπήρχαν πράγματι νόμοι στην Ευρώπη που απαγορεύουν τη σοδομία, αλλά εφαρμόζονταν τόσο στις σχέσεις μεταξύ ομοφυλόφιλων όσο και διαφορετικών φύλων και οι «ομοφυλόφιλοι» έχουν πολλές άλλες πρακτικές. Κάνουμε λάθος στο να πιστεύουμε ότι οι ΛΟΑΤΚΙ+ διώχθηκαν στο παρελθόν και δεν διώκονται πλέον σήμερα στις «σύγχρονες» χώρες. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σεξουαλικότητα και τις απαγορεύσεις που θέτουμε διαφέρουν ανάλογα με τις ημερομηνίες και τα μέρη, αλλά η διάκριση μεταξύ συντρόφων διαφορετικού φύλου ή του ίδιου φύλου είναι πρόσφατη.

Η έννοια ΛΟΑΤΚΙ+ δεν προέρχεται από τη γαλλική σκέψη της δεκαετίας του 68 όπως ισχυρίζεται συχνά, αλλά από την αμερικανική πουριτανική σκέψη. Είναι ένα είδος πνευματικού τσουβαλιού που συγχωνεύει έννοιες που σχετίζονται με το σεξ (ανατομικό), τον σεξουαλικό προσανατολισμό (βιολογικό) και το φύλο (ψυχολογικό). Έτσι, αυτό το αρκτικόλεξο ορίζει:

- Λ: Λεσβία, δηλαδή μια γυναίκα που έχει σεξουαλικές σχέσεις με μια άλλη γυναίκα.
- Ο: Ομοφυλόφιλος (gay), δηλαδή, ένας άντρας που κάνει σεξ με έναν άλλο άντρα.
- Α: Αμφιφυλόφιλος, δηλαδή, ένα άτομο που έχει σεξ με άλλους του ίδιου φύλου καθώς και του αντίθετου φύλου.
- Τ: Τρανς (transgender). Αυτά δεν είναι άτομα των οποίων το γενετικό φύλο δεν είναι ούτε αρσενικό (χρωμοσώματα XY) ούτε θηλυκό (χρωμοσώματα XX), και επομένως δεν μπορούν να αναγνωριστούν στο ανατομικό τους φύλο (στατιστικά μικρότερο από 1 ανά 1000) [1]. Όχι, μιλάμε εδώ για ανθρώπους που αυτό-ορίζονται πνευματικά από έναν κοινωνικό ρόλο διαφορετικό από αυτόν που συνδέεται με το ανατομικό φύλο τους. Ενώ οι τρανσέξουαλ μπορούν να ταιριάξουν τη χρωμοσωμική τους ιδιαιτερότητα με το βιολογικό τους φύλο μέσω πολύ βαριών μη αναστρέψιμων επεμβάσεων, οι transgenders δεν φιλοδοξούν να κάνουν εγχειρήσεις και μπορούν να αλλάξουν φύλο αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
- Κ: Queer (από το questioning). Αυτός ο όρος αναφέρεται στην προκλητική κουλτούρα των ανθρώπων των οποίων η σεξουαλικότητα δεν ταιριάζει στον κοινωνικό κανόνα. Με αυτήν την έννοια είχα δημιουργήσει με άλλους, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, το Maison des homosexualités (Το Σπίτι των Ομοφυλοφιλιών) στο Παρίσι.
- I: Ίντερσεξ (intersexual) άτομα ή μεσοφυλικά: Αναφέρεται σε άτομα γενικά των οποίων το γενετικό φύλο δεν αντιστοιχεί στη δυαδική ταξινόμηση άνδρα/γυναίκας. Μερικά μπορεί να είναι τρανσέξουαλ.
- +: Περισσότερα (άλλα). Αυτή η λιτανεία είναι ατελείωτη [2], οι Αμερικανοί νομικοί το έκλεισαν με ένα + που συνοψίζει όλες τις άλλες επιλογές που εντοπίστηκαν και θα έρθουν.

Στην Ουάσιγκτον, η κυβέρνηση Μπάιντεν δεσμεύτηκε κατά τη διάρκεια του «Gay Pride Month» (Μήνα της Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας) να προωθήσει τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. [3] Έτσι, τα ομοσπονδιακά κτίρια των ΗΠΑ, με εξαίρεση το Πεντάγωνο, ανύψωσαν τη σημαία του ουράνιου τόξου στην πρόσοψή τους για τον μήνα Ιούνιο. Σε αυτό το πλαίσιο ενεργεί η Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όχι στο πλαίσιο της ψευδο-υπεράσπισης των «ευρωπαϊκών αξιών» που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.

Ήδη στη δεκαετία του 1980, η κυβέρνηση Κλίντον είχε χρηματοδοτήσει το ζήτημα του AIDS για να χειραγωγήσει τους συλλόγους ομοφυλόφιλων σε όλο τον κόσμο για να ασκήσει πίεση σε κυβερνήσεις και να πουλήσει αμερικανικές θεραπείες.

Η δυτική σύγχυση για τους ομοφυλόφιλους

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν είναι ειλικρινής όταν σκοπεύει να τερματίσει τις διακρίσεις εις βάρος ανθρώπων με βάση το χρώμα του δέρματος. Ωστόσο, όπως έδειξα σε ένα προηγούμενο άρθρο [4], αυτό που κάνει πηγαίνει κατευθείαν στην αντίθετη κατεύθυνση. Πιστεύει ότι καταπολεμά τον ρατσισμό και ακολουθεί πολιτική διαχωρισμού. Τα λόγια μου συγκλόνισαν εκείνους τους αναγνώστες μου που τους θεωρούσαν ως μειονοτική σκέψη. Ωστόσο, δεν είναι σήμερα μια γνώμη, αλλά μια ανάλυση που μοιράζεται από τους μεγαλύτερους μαύρους διανοούμενους στις ΗΠΑ [5]. Ομοίως, κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τζο Μπάιντεν δεν είναι ειλικρινής όταν σκοπεύει να καταπολεμήσει τις διακρίσεις κατά των ανθρώπων με βάση τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει το αντίθετο.

Σε διεθνές επίπεδο, η διοίκηση Μπάιντεν χειραγωγεί το ομοφυλοφιλικό ζήτημα όπως έκανε με τη θρησκευτική ελευθερία ή το ρατσισμό. Έτσι κατηγορεί τη Ρωσία ότι είναι ομοφοβική, ενώ η ομοφυλοφιλία δεν ποινικοποιείται εκεί (είχε ποινικοποιηθεί από τον Ιωσήφ Στάλιν ως μέρος του αγώνα του ενάντια στα σοβιέτ των ομοφυλοφίλων και νομιμοποιήθηκε εκ νέου από τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ [6]).

Η δυτική σύγχυση έχει τη ρίζα της στη θεσμοθέτηση του γάμου ομοφυλοφίλων στις σκανδιναβικές χώρες. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιηθεί ότι ο γάμος δεν έχει καθόλου το ίδιο νόημα ανάλογα με τις περιόδους και τους πολιτισμούς. Όταν οι σκανδιναβικές χώρες εφεύρισκαν το γάμο ομοφυλοφίλων, δεν επιδίωκαν να δημιουργήσουν μια ισοδυναμία με τον ετεροφυλόφιλο γάμο, αλλά να δώσουν σε όλους τους πολίτες πρόσβαση σε μια δημόσια υπηρεσία της κρατικής εκκλησίας. Αυτές οι χώρες έχουν πράγματι Κρατικές Εκκλησίες των οποίων οι πάστορες είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά διατηρούσαν μια από τις δημόσιες υπηρεσίες τους – το γάμο - μόνο σε ετεροφυλόφιλους.

Παρεμπιπτόντως, θυμάμαι πολύ καλά ένα μεσημεριανό γεύμα με μια βουλευτή η οποία ήταν εισηγήτρια για τον πρώτο νόμο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Με διαβεβαίωσε ότι με αυτό το κείμενο θα τελείωναν «οι αχαλίνωτες σεξουαλικές σχέσεις» αυτής της κοινότητας. Όταν της ρώτησα τι είχε προγραμματίσει η χώρα της για τους τρανσέξουαλ, μου είπε ότι δεν υπήρχαν άνθρωποι «σαν αυτούς» στη χώρα της.

Επιστροφή στο θέμα μας. Ως πρόεδρος της πιο σημαντικής ευρωπαϊκής πολιτικής ομοφυλοφιλικής ομοσπονδίας, του προγράμματος Ornicar, αντιτέθηκα στον γάμο των ομοφυλοφίλων στις λατινικές χώρες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Γερμανίδα οικολόγος Claudia Roth, όταν έγραψε την έκθεσή της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με το ομοφυλοφιλικό ζήτημα το 1994, δεν συμβούλεψε να καθιερωθεί παντού ο ομοφυλόφιλος γάμος, αλλά μόνο να σταματήσουν οι διακρίσεις που βασίζονται στο ετεροφυλοφιλικό γάμο [7].

Δεν μπορούμε παρά μόνο να λυπόμαστε για την έγκριση από την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και τη Μάλτα του γάμου ομοφυλοφίλων, ενώ ο ετεροφυλόφιλος γάμος είναι σε αυτές τις ώρες μια σύμβαση που αποσκοπεί στη ρύθμιση της κληρονομιάς των παιδιών. Η ισότητα θα μπορούσε να επιτευχθεί, όχι ανοίγοντας το γάμο σε στείρα ζευγάρια, αλλά θέτοντας τέρμα στα νομικά προνόμια των ετεροφυλόφιλων παντρεμένων ζευγαριών. Αυτή είναι εξάλλου η λύση που είχα διαπραγματευτεί με τον Mgr. Joseph Duval, πρόεδρο της Επισκοπικής Διάσκεψης της Γαλλίας, ο οποίος την είχε υποστηρίξει.

Διάκριση μεταξύ των προβλημάτων

Θεωρείται γενικά ότι κατά την εφηβεία ανακαλύπτουμε τη σεξουαλικότητά μας και συνεπώς τον σεξουαλικό μας προσανατολισμό. Οι περισσότερες κοινωνίες απέχουν από το να καθοδηγήσουν τους εφήβους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Από αυτήν την άποψη, είναι θεμιτό για την Ουγγαρία να απαγορεύσει την προώθηση του ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού στα σχολεία όπως αυτή του ετεροφυλοφιλικού προσανατολισμού. Δεν παραβιάζει κανένα ανθρώπινο δικαίωμα εφόσον και οι δύο σεξουαλικοί προσανατολισμοί είναι νόμιμοι για τους ενήλικες.

Για τους ίδιους λόγους η Γαλλία ενέκρινε το 1994 την τροπολογία Jolibois, η οποία τιμωρεί, μεταξύ άλλων, την πορνογραφία «που πιθανώς μπορεί να ειδωθεί ή να αντιληφθεί από ανήλικους». Ορισμένες ομάδες σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το κείμενο για να λογοκρίνουν όλα τα είδη ταινιών, βιβλίων και περιοδικών. Το Δίκτυο Βολταίρος δημιουργήθηκε τότε για να διευκρινίσει αυτό το κείμενο, ώστε να μην περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης. Τα κατάφερε και αυτό είναι το μόνο που πρέπει να γίνει στην Ουγγαρία.

Το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακατεύεται με τη κυρίαρχη επιλογή των Ούγγρων δείχνει την επιθυμία της να επιβληθεί ως υπερεθνική γραφειοκρατία πάνω από τις εθνικές δημοκρατίες.

Υποστηρίζοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σε αυτό το ζήτημα, ορισμένοι Ευρωπαίοι ΛΟΑΤΚΙ+ παίρνουν θέση σε μια σύγκρουση που δεν είναι δική τους. Διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν θύματα αντιδράσεων όταν οι Λαοί νικήσουν τη γραφειοκρατία της Ένωσης, κάτι που είναι αναπόφευκτο.

Η τελευταία λέξη της ιστορίας

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εγκαταλείψει το επιχείρημα του «σαφούς κίνδυνου της παραβίασης του κράτους δικαίου» για αυτό «του σαφούς κίνδυνου παραβίασης των αξιών στις οποίες βασίζεται η Ένωση». Όλοι συμφωνούν πράγματι να θεωρηθεί ότι ο ουγγρικός νόμος δεν παραβιάζει τις νομικές αρχές της Ένωσης. Το επιχείρημα των αξιών διευκρινίζεται από τους επιτρόπους Didier Reynders και Thierry Breton στην επιστολή τους προς την Ουγγαρέζα υπουργό Δικαιοσύνης.

Αν αναφέρονται στο άρθρο 2 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (Μάαστριχτ 1992) και στο άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2000), δεν επιμένουν επειδή δεν καταφέρουν να τεκμηριώσουν διακρίσεις. Αφιερώνουν το μεγαλύτερο μέρος της επιστολής τους στην οδηγία «Υπηρεσίες οπτικοακουστικών μέσων» (AVMSD) και στην οδηγία για το «ηλεκτρονικό εμπόριο». Η ιδέα είναι ότι ο ουγγρικός νόμος θα ήταν αντίθετος με τους εμπορικούς νόμους της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς επειδή απαγορεύει τη διανομή στην Ουγγαρία προϊόντων που είναι νόμιμα στην υπόλοιπη Ένωση. Εάν το επιχείρημα αυτό υποστηριζόταν μακροπρόθεσμα από τις Βρυξέλλες, ο «σαφής κίνδυνος παραβίασης των αξιών στις οποίες ιδρύεται η Ένωση» θα περιοριζόταν στο να μη μπορείς πλέον να πουλήσει ό τι να είναι όπου να είναι.

Προφανώς, η Ένωση εκτρέπει έναν αγώνα για τη δικαιοσύνη. Σκοτίζεται για τους ομοφυλόφιλους και τη νομική τους ισότητα.

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή
Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

[1] L’Intégration des transsexuels (2 volumes), Thierry Meyssan et autres, Projet Ornicar éd. (1993).

[2] “The ABCs of L.G.B.T.Q.I.A.+”, Michael Gold, The New York Times, June 21, 2018.

[3] « Les États-Unis soutiennent les LGBTQI+ dans le monde », par Antony Blinken, Réseau Voltaire, 1er juin 2021. « Joe Biden nomme une envoyée spéciale des États-Unis pour la promotion des droits humains des personnes LGBTQI+ », États-Unis (White House), Réseau Voltaire, 27 juin 2021.

[4] “Ο Τζο Μπάιντεν εφευρίσκει εκ νέου τον ρατσισμό”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 11 mai 2021.

[5] « Des personnalités noires contre le racisme du NYT et du Parti démocrate », Réseau Voltaire, 30 mai 2021.

[6] « À l’Est : la Révolution Gay », Didier Marie, Rebel (France), Réseau Voltaire, 1er mars 1993.

[7] « Le Parlement européen et les Gays », Didier Marie, Rebel (France), Réseau Voltaire, 1er août 1993. La Protection des homosexuels dans le droit européen, Thierry Meyssan, Thierry Monchâtre, Antoine Ulma, Projet Ornicar éd. (1993).