Αυτό το άρθρο έχει αποσπαστεί από το βιβλίο Κάτω από τα μάτια μας.

JPEG - 31 ko
Ο Χασάν Ελ-Μπάννα, ιδρυτής της μυστικής οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Λίγα είναι γνωστά για την οικογένειά του, εκτός από το ό τι ήταν ωρολογοποιοί, ένα επάγγελμα που ασκείται κατεξοχήν από την εβραϊκή κοινότητα στην Αίγυπτο.

Τις «Αραβικές Ανοίξεις», που
βίωσαν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι

Το 1951, οι αγγλοσαξονικές μυστικές υπηρεσίες σχημάτισαν, από την πρώην ομώνυμη οργάνωση, μια πολιτική μυστική οργάνωση: τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Την χρησιμοποίησαν διαδοχικά για να δολοφονήσουν προσωπικότητες που τους αντιτίθονταν, μετά από το 1979 ως μισθοφόρους εναντίον των Σοβιετικών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τους ενσωμάτωσαν στο ΝΑΤΟ και στη δεκαετία του 2010 προσπάθησαν να τους φέρουν στην εξουσία στις αραβικές χώρες. Εντέλει, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και το Τάγμα Σούφι των Νακμπάντι χρηματοδοτήθηκαν με ποσό 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως από την κυρίαρχη σαουδαραβική οικογένεια, καθιστώντας τους έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στον κόσμο. Όλοι οι τζιχαντιστές ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Ντάες, ανήκουν σε αυτό το στρατιωτικό μηχανισμό.

1 - Η Αιγύπτιοι Αδελφοί Μουσουλμάνοι

Τέσσερις αυτοκρατορίες εξαφανίστηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: το Γερμανικό Ράιχ, η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, η Άγια Τσαρική Ρωσία και η Υψηλή Οθωμανική Πύλη. Οι νικητές στερήθηκαν τελείως μέτρου με την επιβολή των όρων τους στους νικημένους. Έτσι, στην Ευρώπη, η Συνθήκη των Βερσαλλιών καθόριζε απαράδεκτους όρους για τη Γερμανία, την οποία θεωρούσε αποκλειστικά υπεύθυνη για τη σύγκρουση. Στην Ανατολή, ο τεμαχισμός του οθωμανικού Χαλιφάτου πήρε άσχημη τροπή: στη διάσκεψη του Σαν Ρέμο (1920), σύμφωνα με τις μυστικές συμφωνίες Sykes-Picot-Sazonov (1916), το Ηνωμένο Βασίλειο εξουσιοδοτήθηκε να ιδρύσει εβραϊκή εστία στην Παλαιστίνη, ενώ ότι η Γαλλία εξουσιοδοτήθηκε να αποικίσει τη Συρία (η οποία τότε περιλάμβανε τον σημερινό Λίβανο). Ωστόσο, σε ό, τι απέμεινε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ο Μουσταφά Κεμάλ επαναστάτησε τόσο εναντίον του Σουλτάνου που έχασε τον πόλεμο όσο και εναντίον των Δυτικών που κατέλαβαν τη χώρα του. Στη διάσκεψη των Σεβρών (1920), το Χαλιφάτο χωρίστηκε σε μικρά κομμάτια για να δημιουργήσει όλα τα είδη νέων κρατών, συμπεριλαμβανομένου του Κουρδιστάν. Ο τουρκομογγολικός πληθυσμός της Θράκης και της Ανατολίας εξεγέρθηκε και έφερε τον Κεμάλ στην εξουσία. Τελικά, η διάσκεψη της Λωζάνης (1923) ορίζει τα σημερινά σύνορα, αποκηρύσσει το Κουρδιστάν και οργανώνει τεράστιες ανταλλαγές πληθυσμού που σκοτώνουν περισσότερους από μισό εκατομμύριο ανθρώπους.

Αλλά, όπως στη Γερμανία ο Αδόλφος Χίτλερ θα αμφισβητήσει τη μοίρα της χώρας του, στη Μέση Ανατολή, ένας άντρας σηκώνεται ενάντια στη νέα διαίρεση της περιοχής. Ένας Αιγύπτιος δάσκαλος ιδρύει ένα κίνημα για την αποκατάσταση του Χαλιφάτου που είχε κατακτήσει η Δύση. Αυτός ο άντρας είναι ο Χασάν Αχμέντ Αμπντέλ Ραχμάν Μοχάμεντ αλ-Μπάννα, γνωστότερος απλά ως Χασάν αλ-Μπάννα και αυτή η οργάνωση είναι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι (1928).

Ο Χαλίφης είναι ο πολιτικός διάδοχος του Προφήτη ως κυβερνήτης της Μεδίνας, στον οποίο όλοι οφείλουν υπακοή· έναν πραγματικά πολύ πολυπόθητο τίτλο. Διαδεχτήκαν πολλές σπουδαίες γενιές χαλίφηδων: οι Ομεϊάδες, οι Αββασίδες, οι Φατιμίδες και οι Οθωμανοί. Ο επόμενος Χαλίφης θα πρέπει να είναι αυτός που θα κατακτήσει τον τίτλο, εν προκειμένω, ο «Γενικός Οδηγός» της Αδελφότητας που θα έβλεπε τον εαυτό του ως αφέντη του μουσουλμανικού κόσμου.

Η μυστική κοινωνία αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Σκοπεύει να εργαστεί μέσα από το σύστημα για την αποκατάσταση των ισλαμικών θεσμών. Τα υποψήφια μέλη πρέπει να ορκιστούν πίστη στον ιδρυτή επάνω στο Κοράνι και σ’ ένα σπαθί ή περίστροφο. Ο σκοπός της Αδελφότητας είναι αποκλειστικά πολιτικός, παρά το γεγονός ότι τον εκφράζει με θρησκευτικούς όρους. Ποτέ δεν θα μιλήσει ο Χασάν αλ-Μπάννα ούτε οι διάδοχοί του για το Ισλάμ ως θρησκεία ή θα αναφέρονται σε μουσουλμανική πνευματικότητα. Για εκείνους, το Ισλάμ είναι μόνο ένα δόγμα, μια υποταγή στον Θεό και μέσο άσκησης Εξουσίας. Προφανώς, οι Αιγύπτιοι που υποστηρίζουν την Αδελφότητα δεν το βλέπουν έτσι. Την ακολουθούν επειδή ισχυρίζεται ότι ακολουθεί τον Θεό.

Για τον Χασάν αλ-Μπάννα, η νομιμότητα μιας κυβέρνησης δεν μετράται από την αντιπροσωπευτικότητά της, όπως αξιολογούνται οι δυτικές κυβερνήσεις, αλλά από την ικανότητά της να υπερασπίζεται τον «ισλαμικό τρόπο ζωής», δηλαδή όπως ήταν στην οθωμανική Αίγυπτο του 19ου αιώνα. Οι αδελφοί δεν θα θεωρήσουν ποτέ ότι το Ισλάμ έχει ιστορία και ότι ο μουσουλμανικός τρόπος ζωής ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με τις περιοχές και τις εποχές. Ούτε θα θεωρήσουν ποτέ ότι ο Προφήτης επαναστάτησε την κοινωνία των Βεδουίνων και ότι ο τρόπος ζωής που περιγράφεται στο Κοράνι δεν ήταν παρά μόνο ένα στάδιο που τέθηκε σε εφαρμογή μόνο για αυτούς τους ανθρώπους. Για εκείνους, οι ποινικοί κανόνες του Κορανίου - η Σαρία - δεν αντιστοιχούν επομένως σε μια δεδομένη κατάσταση, αλλά θέτουν τους αμετάβλητους νόμους στους οποίους μπορεί να βασιστεί η Εξουσία.

Το γεγονός ότι η μουσουλμανική θρησκεία διαδίδεται συχνά με το σπαθί δικαιολογεί τη χρήση βίας για την Αδελφότητα. Οι αδελφοί δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ ότι το Ισλάμ εξαπλώθηκε επίσης με το παράδειγμα. Αυτό δεν εμποδίζει τον αλ Μπάννα και τους αδελφούς του να παρουσιαστούν σε εκλογές - και να χάσουν. Εάν καταδικάσουν τα πολιτικά κόμματα, δεν είναι από αντίθεση στο πολυκομματικό σύστημα, αλλά επειδή χωρίζοντας τη θρησκεία από την πολιτική, θα είχαν πέσει στη διαφθορά.

Το δόγμα των Αδελφών Μουσουλμάνων, είναι η ιδεολογία του «πολιτικού Ισλάμ», στα Ελληνικά λέμε «ο Ισλαμισμός» · μια λέξη που θα κάνει θραύση.

Το 1936, ο Χασάν αλ Μπάννα έγραψε στον Πρωθυπουργό Μουσταφά αλ-Ναχάς Πασά. Απαιτεί:
• «μια μεταρρύθμιση της νομοθεσίας και την ένωση όλων των δικαστηρίων υπό τη σαρία ·  
• Τη στρατολόγηση στις ένοπλες δυνάμεις με την καθιέρωση εθελοντισμού υπό τη σημαία της τζιχάντ ·  
• τη σύνδεση των μουσουλμανικών χωρών και την προετοιμασία για την αποκατάστασης του Χαλιφάτου, σε εφαρμογή της ενότητας που απαιτείται από το Ισλάμ».

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, η Αδελφότητα δήλωσε ουδέτερη. Στην πραγματικότητα, μετατρέπεται σε υπηρεσία πληροφοριών του Ράιχ. Αλλά μετά την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο, όταν η μοίρα των όπλων φαινόταν να αντιστρέφεται, έπαιξε διπλό παιχνίδι και χρηματοδοτήθηκε από τους Βρετανούς για να τους παράσχει πληροφορίες σχετικά με τον πρώτο εργοδότη της. Με αυτόν τον τρόπο, η Αδελφότητα εκδηλώνει την απόλυτη έλλειψη αρχών της και τον καθαρό πολιτικό οπορτουνισμό της.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1945, οι Αδελφοί δοκίμασαν την τύχη τους και δολοφόνησαν τον πρωθυπουργό της Αιγύπτου στη μέση κοινοβουλευτικής συνόδου. Ακολούθησε μια κλιμάκωση της βίας: μια καταστολή εναντίον τους και μια σειρά πολιτικών δολοφονιών, συμπεριλαμβανομένης αυτής του νέου Πρωθυπουργού στις 28 Δεκεμβρίου 1948, και σε αντίποινα, του ίδιου του Χασάν αλ-Μπάννα, στις 12 Φεβρουαρίου 1949. Λίγο αργότερα, δικαστήριο που ιδρύθηκε με στρατιωτικό νόμο καταδίκασε τους περισσότερους Αδελφούς σε φυλάκιση και διέλυσε την οργάνωση τους

Αυτή η μυστική οργάνωση δεν ήταν παρά μόνο κατά βάθος μια ομάδα δολοφόνων που φιλοδοξούσαν να καταλάβουν την εξουσία κρύβοντας τη λαγνεία τους πίσω από το Κοράνι. Η ιστορία της έπρεπε να τελειώσει εκεί. Δεν συνέβη.

2 - Η Αδελφότητα ξαναϊδρύεται από τους Αγγλοσάξονες
και η χωριστή ειρήνη με το Ισραήλ

Η ικανότητα της Αδελφότητας να κινητοποιεί ανθρώπους και να τους μετατρέπει σε δολοφόνους δεν μπορεί παρά μόνο να προκαλέσει τις Μεγάλες Δυνάμεις.

JPEG - 29.2 ko
Σε αντίθεση με τις αρνήσεις του, ο Σαγίντ Κουτμπ ήταν ελεύθερος τέκτονας. Δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί έγινα μασόνος», που εμφανίστηκε στην επιθεώρηση al-Taj al-Masri (το «Στέμμα της Αιγύπτου») στις 23 Απριλίου 1943

Δυόμισι χρόνια μετά τη διάλυσή της, δημιουργήθηκε μια νέα οργάνωση από τους Αγγλοσάξονες ξαναχρησιμοποιώντας το όνομα «Αδελφοί Μουσουλμάνων». Εκμεταλλευόμενος την φυλάκιση των ιστορικών ηγετών, ο πρώην δικαστής Χασάν αλ-Χοντέιμπι εκλέγεται Γενικός Οδηγός. Σε αντίθεση με μια δημοφιλή πεποίθηση, δεν υπάρχει ιστορική συνέχεια μεταξύ της παλιάς και της νέας αδελφότητας. Αποδεικνύεται ότι μια μονάδα της πρώην μυστικής οργάνωσης, η «Μυστική Συσκευή», είχε επιφορτιστεί από τον Χασάν αλ-Μπάννα για την πραγματοποίηση των επιθέσεων των οποίων αρνήθηκε τη πατρότητα. Αυτή η οργάνωση εντός της οργάνωσης ήταν τόσο μυστική που δεν επηρεάστηκε από τη διάλυση της Αδελφότητας και βρισκόταν από τότε και στο εξής στη διάθεση του διαδόχου του. Ο Οδηγός αποφασίζει να την αποποιηθεί και δηλώνει ότι δεν θέλει να επιτύχει τους στόχους του παρά μόνο με ειρηνικό τρόπο. Είναι δύσκολο να εξακριβώσουμε τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη στιγμή μεταξύ των Αγγλοσαξόνων που ήθελαν να αναδημιουργήσουν την παλιά οργάνωση και του Οδηγού που πίστευε ότι ανακτούσε μόνο το κοινό του ανάμεσα στις μάζες. Σε κάθε περίπτωση, η «Μυστική Συσκευή» συνεχίστηκε και η εξουσία του Οδηγού διαγράφηκε υπέρ άλλων αξιωματούχων της Αδελφότητας, ανοίγοντας έναν πραγματικό εσωτερικό πόλεμο. Η CIA εισήγαγε στην ηγεσία τους τον ελεύθερο τέκτονα Σαγίντ Κουτμπ [1], τον θεωρητικό της τζιχάντ, την οποία ο Οδηγός καταδίκασε πριν από τη σύναψη συμφωνίας με το MI6.

Είναι αδύνατο να προσδιοριστούν οι σχέσεις εσωτερικής υποταγής μεταξύ των μεν και των δε, αφενός επειδή κάθε ξένο υποκατάστημα είχε τη δική του αυτονομία και αφετέρου επειδή οι μυστικές μονάδες εντός της οργάνωσης δεν εξαρτιόνταν πλέον απαραίτητα ούτε από τον Γενικό Οδηγό ούτε από τον τοπικό οδηγό, αλλά ενίοτε απευθείας από τη CIA και το MI6.

Κατά την περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί προσπάθησαν να οργανώσουν τον κόσμο με τέτοιο τρόπο ώστε να τον κρατήσουν μακριά από τους Σοβιετικούς. Τον Σεπτέμβριο του 1946, στη Ζυρίχη, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ξεκίνησε την ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Με την ίδια αρχή, ξεκίνησε τον Αραβικό Σύνδεσμο. Και στις δύο περιπτώσεις, ήθελε την ένωση μιας περιοχής χωρίς τη Ρωσία. Από της αρχής του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, από την πλευρά τους, δημιούργησαν οργανώσεις για την υποστήριξη αυτού του κινήματος προς όφελός τους, τις American Committee on United Europe και τους American Friends of the Middle East [2]. Στον αραβικό κόσμο, η CIA οργάνωσε δύο πραξικοπήματα, πρώτα υπέρ του στρατηγού Χόσνι Ζαΐμ στη Δαμασκό (Μάρτιος 1949), και στη συνέχεια με τους ελεύθερους Αξιωματικούς στο Κάιρο (Ιούλιος 1952). Επρόκειτο για υποστήριξη εθνικιστών που υποτίθεται ότι ήταν εχθρικοί προς τους κομμουνιστές. Με αυτό το πνεύμα, η Ουάσινγκτον έφερε στην Αίγυπτο τον στρατηγό SS Ότο Σκορτσένυ και στο Ιράν τον ναζί στρατηγό Φαζλόλα Ζαχέντι, μαζί με εκατοντάδες πρώην αξιωματούχους της Γκεστάπο για να ηγηθούν του αντικομμουνιστικού αγώνα. Ο Σκορτσένυ διαμόρφωσε δυστυχώς την αιγυπτιακή αστυνομία σε μια παράδοση βίας. Το 1963, θα επιλέξει τη CIA και τη Μοσάντ εναντίον του Νάσσερ. Ο Ζαχέντι εν τω μεταξύ θα δημιουργήσει τη ΣΑΒΑΚ, τη σκληρότερη πολιτική αστυνομία της εποχής.

Αν ο Χασάν αλ-Μπάννα είχε θέσει το στόχο - να παρθεί η εξουσία χειραγωγώντας τη θρησκεία - ο Κουτμπ καθορίζει το μέσο: η τζιχάντ. Μόλις οι οπαδοί παραδεχτούν την ανωτερότητα του Κορανίου , μπορεί να βασιστεί κανείς σε εκείνο για να τους οργανώσει σε στρατό και να τους στείλει στη μάχη. Ο Κουτμπ αναπτύσσει μια μανιχαϊκή θεωρία που διακρίνει μεταξύ του τι είναι ισλαμιστικό και του τι είναι «σκοτεινό». Για τη CIA και το MI6, αυτό το πλύσιμο εγκεφάλου επιτρέπει στους οπαδούς να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο των αραβικών εθνικιστικών κυβερνήσεων και στη συνέχεια για την αποσταθεροποίηση των μουσουλμανικών περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης. Η Αδελφότητα γίνεται μια ανεξάντλητη δεξαμενή τρομοκρατών με το σύνθημα: «Ο Αλλάχ είναι ο στόχος μας. Ο Προφήτης είναι ο ηγέτης μας. Το Κοράνι είναι ο νόμος μας. Η Τζιχάντ είναι ο δρόμος μας. Το μαρτύριο, ο όρκος μας».

Η σκέψη του Κουτμπ είναι ορθολογική, αλλά όχι φρόνιμη. Χρησιμοποιεί μια αμετάβλητη ρητορική Αλλάχ/Προφήτης/Κοράνι/Τζιχάντ/Μάρτυρας που δεν αφήνει περιθώρια συζήτησης σε καμία στιγμή. Θέτει την υπεροχή της λογικής του έναντι του ανθρώπινου λόγου.

JPEG - 28.8 ko
Υποδοχή μίας μυστικής αντιπροσωπείας από τον πρόεδρο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στον Λευκό Οίκο (23 Σεπτεμβρίου 1953).

Η CIA διοργανώνει συμπόσιο στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον με θέμα «Η κατάσταση των Μουσουλμάνων στη Σοβιετική Ένωση». Αυτή είναι η ευκαιρία να γίνει δεκτή στις Ηνωμένες Πολιτείες μια αντιπροσωπεία της των Αδελφών Μουσουλμάνων με επικεφαλής έναν από τους επικεφαλής της ένοπλης πτέρυγας της, τον Σαΐντ Ραμαντάν. Στην έκθεσή του, ο αξιωματικός της CIA για τη παρακολούθηση σημειώνει ότι ο Ραμαντάν δεν είναι θρησκευτικός εξτρεμιστής, αλλά μάλλον φασιστής · ένας τρόπος για να υπογραμμίσει τον αποκλειστικά πολιτικό χαρακτήρα των Αδελφών Μουσουλμάνων. Το συνέδριο τελείωσε με δεξίωση στο Λευκό Οίκο από τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ στις 23 Σεπτεμβρίου 1953. Η συμμαχία μεταξύ Ουάσινγκτον και τζιχαντισμού ολοκληρώθηκε.

JPEG - 27.5 ko
(Από αριστερά προς δεξιά) Ο Χασάν αλ Μπάννα πάντρεψε την κόρη του με τον Σαγίντ Ραμαντάν, καθιστώντας τον διάδοχό του. Το ζευγάρι γέννησε τον Χάνι (διευθυντή του Ισλαμικού Κέντρου της Γενεύης) και τον Ταρίκ Ραμαντάν (ο οποίος θα είναι μόνιμος καθηγητής σύγχρονων ισλαμικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης).

Η CIA, η οποία είχε αναδημιουργήσει την Αδελφότητα ενάντια στους Κομμουνιστές, την χρησιμοποίησε πρώτα για να βοηθήσει τους εθνικιστές. Εκείνη την εποχή το Πρακτορείο εκπροσωπήθηκε στη Μέση Ανατολή από αντι-Σιωνιστές από τις μεσαίες τάξεις. Απομακρύνθηκαν γρήγορα υπέρ υψηλών αξιωματούχων Αγγλοσαξονικής και Πουριτανικής καταγωγής, αποφοίτησαν από τα μεγάλα πανεπιστήμια και ευνοούσαν το Ισραήλ. Η Ουάσιγκτον ήρθε σε σύγκρουση με τους εθνικιστές και η CIA έστρεψε την Αδελφότητα εναντίον τους.

JPEG - 14.2 ko
Ο Σαγίντ Ραμαντάν και ο Αμπούλ Αλά Μαουντούντι φιλοξένησαν ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα στο Radio Pakistan, έναν ραδιοφωνικό σταθμό που δημιουργήθηκε από το Βρετανικό MI6.

Ο Σαγίντ Ραμαντάν είχε διοικήσει μερικούς μαχητές της Αδελφότητας κατά τη διάρκεια του σύντομου πολέμου εναντίον του Ισραήλ το 1948, στη συνέχεια βοήθησε τον Σαγίντ Αμπούλ Αλά Μαουντούντι να δημιουργήσει στο Πακιστάν την παραστρατιωτική οργάνωση της Τζαμάατ-ε-Ισλάμι. Ήταν τότε ζήτημα της κατασκευής μιας ισλαμικής ταυτότητας για τους Μουσουλμάνους Ινδούς, έτσι ώστε να αποτελέσουν ένα νέο κράτος, το Πακιστάν. Η Τζαμάατ-ε-Ισλάμι θα συντάξει εξάλλου το πακιστανικό σύνταγμα. Ο Ραμαντάν παντρεύεται την κόρη του Χασάν αλ-Μπάννα και γίνεται επικεφαλής της ένοπλης πτέρυγας των νέων «Αδελφών Μουσουλμάνων».

Ενώ στην Αίγυπτο, οι Αδελφοί συμμετείχαν στο πραξικόπημα των ελεύθερων Αξιωματικών του στρατηγού Μοχάμεντ Ναγκίμπ - ο Σαγίντ Κουτμπ ήταν ο πράκτορας-σύνδεσμος τους -, λαμβάνουν εντολή για την εξάλειψη ενός από τους ηγέτες τους, Γκαμάλ Άμπντελ Νάσσερ, ο οποίος μπήκε σε σύγκρουση με τον Ναγκίμπ. Όχι μόνο απέτυχαν στις 26 Οκτωβρίου 1954, αλλά ο Νάσσερ ανέλαβε την εξουσία, κατέστειλε την Αδελφότητα και έθεσε τον Ναγκίμπ σε περιορισμό στη κατοικία του. Ο Σαγίντ Κουτμπ θα απαγχονιστεί λίγα χρόνια αργότερα.

Απαγορευμένοι στην Αίγυπτο, οι Αδελφοί υποχώρησαν στα ουαχαμπιτικά κράτη (Σαουδική Αραβία, Κατάρ και το Εμιράτο της Σάρτζα) και στην Ευρώπη (Γερμανία, Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο, συν στην ουδέτερη Ελβετία). Κάθε φορά, γίνονται δεκτοί ως δυτικοί πράκτορες που πολεμούν ενάντια στην αναδυόμενη συμμαχία μεταξύ Αράβων εθνικιστών και της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Σαγίντ Ραμαντάν έλαβε ένα διπλωματικό διαβατήριο της Ιορδανίας και μετακόμισε στη Γενεύη το 1958, από όπου ηγήθηκε της αποσταθεροποίησης του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας (τόσο το Πακιστάν/Αφγανιστάν όσο και η σοβιετική κοιλάδα της Φεργκάνα). Αναλαμβάνει τον έλεγχο της Επιτροπής για την κατασκευή ενός τζαμιού στο Μόναχο, γεγονός το οποίο του επιτρέπει να επιβλέπει όλους σχεδόν τους μουσουλμάνους στη Δυτική Ευρώπη. Με τη βοήθεια του American Committee for the Liberation of the Peoples of Russia (AmComLib), δηλαδή της CIA, διέθετε το Radio Liberty /Radio Free Europe, έναν σταθμό που χρηματοδοτούταν από το Κογκρέσο των ΗΠΑ για να διαδώσει την ιδεολογία της Αδελότητας [3].

Μετά την κρίση της διώρυγας του Σουέζ και την εκπληκτική αναστροφή του Νάσσερ προς τη σοβιετική πλευρά, η Ουάσινγκτον αποφάσισε να στηρίξει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους χωρίς όρια ενάντια στους Άραβες εθνικιστές. Ένας ανώτερος εκτελεστικός στέλεχος της CIA, Miles Copeland, επιφορτίζεται - μάταια – να επιλέξει εντός της Αδελφότητας μια προσωπικότητα που να μπορεί να παίζει στον αραβικό κόσμο έναν ρόλο ισοδύναμο με αυτόν του Πάστορα Billy Graham στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπρεπε να έρθει η δεκαετία του 1980 για να βρεθεί ένας ιεροκήρυκας αυτού του διαμετρήματος, ο Αιγύπτιος Γιουσούφ Αλ-Καραντάουι.

Το 1961, η Αδελφότητα καθιέρωσε μια σύνδεση με μια άλλη μυστική οργάνωση, το Τάγμα των Νακμπάντη. Πρόκειται για ένα είδος μουσουλμανικού τεκτονισμού που συνδυάζει τη μύηση των Σούφι και την πολιτική. Ένας από τους Ινδούς θεωρητικούς της, ο Abu Al-Hasan Ali Al-Nadwi, δημοσιεύει ένα άρθρο στην επιθεώρηση των Αδελφών. Το Τάγμα είναι παλιό και υπάρχει σε πολλές χώρες. Στο Ιράκ, ο Μέγας Διδάσκαλος δεν είναι άλλος από τον μελλοντικό αντιπρόεδρο Ιζζάτ Ιμπραχίμ Αλ-Δουρή. Θα υποστηρίξει την απόπειρα πραξικοπήματος της Αδελφότητας στη Συρία το 1982, στη συνέχεια την «εκστρατεία επιστροφής στην πίστη» που διοργάνωσε ο πρόεδρος Σαντάμ Χουσεΐν για να αποκαταστήσει μια ταυτότητα στη χώρα του μετά την θέσπιση της ζώνης μη πτήσεων από τους Δυτικούς. Στην Τουρκία, το Τάγμα θα παίξει πιο περίπλοκο ρόλο. Θα περιλαμβάνει ως υπεύθυνος τόσο τον Φετουλάχ Γκιουλέν (ιδρυτή του Κινήματος Χιζμέτ), όσο και τον πρόεδρος Τουργκούτ Οζάλ (1989-93) και τον πρωθυπουργό Νετσμεττίν Ερμπακάν (1996-97), αρχηγό του Κόμματος της Δικαιοσύνης (1961) και του Millî Görüs (1969). Στο Αφγανιστάν, ο πρώην πρόεδρος Σιμπγκατουλάχ Μοτζαντεντί (1992) ήταν ο Μέγας Διδάσκαλος του. Στη Ρωσία, με τη βοήθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Τάγμα είχε σηκώσει την Κριμαία, το Ουζμπεκιστάν, την Τσετσενία και το Νταγκεστάν τον 19ο αιώνα ενάντια στον Τσάρο. Μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ, δεν θα υπάρχουν ειδήσεις για αυτό το παρακλάδι· το ίδιο στην κινεζική Σιντσιάνγκ. Η εγγύτητα των Αδελφών και των Νακμπάντη μελετάται πολύ σπάνια, δεδομένης της αρχής της αντίθεσης των ισλαμιστών στον μυστικισμό και γενικά στα τάγματα των Σούφι.

JPEG - 27.8 ko
Η σαουδαραβική έδρα του Παγκόσμιου Ισλαμικού Συνδέσμου. Το 2015, ο προϋπολογισμός του ήταν υψηλότερος από αυτόν του σαουδαραβικού Υπουργείου Άμυνας. Ως ο μεγαλύτερος αγοραστής όπλων στον κόσμο, η Σαουδική Αραβία αποκτά όπλα τα οποία ο Σύνδεσμος διανέμει στις οργανώσεις των Αδελφών Μουσουλμάνων και των Νακμπάντη.

Το 1962, η CIA ενθάρρυνε τη Σαουδική Αραβία να δημιουργήσει τον Παγκόσμιο Ισλαμικό Σύνδεσμο και να χρηματοδοτήσει την Αδελφότητα και το Τάγμα εναντίον των εθνικιστών και των κομμουνιστών [4]. Αυτή η δομή χρηματοδοτήθηκε αρχικά από την Aramco (Arabian-American Oil Company). Μεταξύ των είκοσι από τα ιδρυτικά μέλη του, υπάρχουν τρεις ισλαμιστές θεωρητικοί για τους οποίους έχουμε ήδη μιλήσει: ο Αιγύπτιος Saïd Ramadan, ο Πακιστανός Sayyid Abul Ala Maududi και ο Ινδός Abu Al-Hasan Ali Al-Nadwi.

De facto η Αραβία, η οποία ξαφνικά διέθετε τεράστια ρευστότητα χάρη στο εμπόριο πετρελαίου, γίνεται νονός των Αδελφών στον κόσμο. Επί τόπου, η μοναρχία τους ανέθεσε το σχολικό και πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό σύστημα, σε μια χώρα όπου σχεδόν κανείς δεν μπορεί να διαβάσει και να γράψει. Οι Αδελφοί έπρεπε να προσαρμοστούν στους οικοδεσπότες τους. Πράγματι, η πίστη τους στον βασιλιά τους εμποδίζει να δείξουν πίστη στον Γενικό Οδηγό. Τέλος πάντων, οργανώνονται γύρω από τον Μοχάμεντ Κουτμπ, τον αδερφό του Σαγίντ, με δύο τάσεις: τους Σαουδάραβες Αδελφούς από τη μία πλευρά και τους «σουρουριστές-σαλαφιστές» (Souroûriya) από την άλλη. Οι τελευταίοι, οι οποίοι είναι Σαουδάραβες, επιχειρούν μια σύνθεση μεταξύ της πολιτικής ιδεολογίας της Αδελφότητας και της θεολογίας του Ουαχαμπισμού (Wahhābiya). Αυτή η αίρεση, της οποίας είναι μέλος η βασιλική οικογένεια, ερμηνεύει το Ισλάμ που προκύπτει από την εικονοκλαστική και αντιϊστορική σκέψη των Βεδουίνων,.

Στην πραγματικότητα, η πολιτική των Αδελφών και της Ουαχαμπιστικής θρησκείας δεν έχει τίποτα το κοινό, αλλά είναι συμβατές. Εκτός από το ότι το σύμφωνο που συνδέει την οικογένεια των Σάουντ με τους ιεροκηρύκων των Ουαχαμπίτων δεν μπορεί να υπάρχει με την Αδελφότητα: η ιδέα μιας μοναρχίας θεϊκού δικαιώματος έρχεται σε αντίθεση με την όρεξη για εξουσία των Αδελφών. Συμφωνείται λοιπόν ότι οι Σάουντ θα υποστηρίξουν τους Αδελφούς παντού στον κόσμο, με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμμετάσχουν στην πολιτική στην Αραβία.

Η υποστήριξη των Σαουδαράβων Ουαχαμπίτων στους Αδελφούς προκαλεί έναν επιπλέον ανταγωνισμό μεταξύ της Αραβίας και των δύο άλλων κρατών Ουαχαμπίτων του Κατάρ και του Εμιράτου της Σάρτζα.

Από το 1962 έως το 1970, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι συμμετείχαν στον εμφύλιο πόλεμο στη Βόρεια Υεμένη και προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Ηνωμένο Βασίλειο, εναντίον των Αράβων εθνικιστών, της Αιγύπτου και της ΕΣΣΔ· μια σύγκρουση που προαναγγέλλει το τι θα ακολουθήσει για μισό αιώνα.

Το 1970, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσσερ κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία μεταξύ των παλαιστινιακών φατριών και του βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας που έθεσε τέλος στον «μαύρο Σεπτέμβριο» Το απόγευμα της συνόδου κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου που επικύρωσε τη συμφωνία, πεθαίνει επίσημα από καρδιακή προσβολή, πολύ πιο πιθανά δολοφονήθηκε. Ο Νάσσερ είχε τρεις αντιπροέδρους, έναν αριστερό - εξαιρετικά δημοφιλή -, έναν κεντρώο – πολύ γνωστό - και έναν συντηρητικό που επιλέχθηκε κατόπιν αιτήματος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας: τον Ανουαρ ελ-Σαντατ. Υπό πίεση, ο αριστερός αντιπρόεδρος κηρύχθηκε ανίκανος για τη θέση. Ο κεντρώος αντιπρόεδρος προτιμά να εγκαταλείψει την πολιτική. Ο Σαντάτ διορίζεται ως υποψήφιος των Νασεριστών. Αυτή είναι η τραγωδία πολλών χωρών: ο πρόεδρος επιλέγει έναν αντιπρόεδρο μεταξύ των αντιπάλων του για να διευρύνει την εκλογική του βάση, αλλά ο τελευταίος θα τον αντικαταστήσει όταν πεθαίνει και θα καταστρέψει τη κληρονομιά του.

Ο Σαντάτ, ο οποίος είχε υπηρετήσει το Ράιχ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και δείχνει μεγάλο θαυμασμό για τον Φύρερ, είναι ένας εξαιρετικά συντηρητικός στρατιώτικός που υπηρέτησε ως alter ego του Σαγίντ Κουτμπ ως σύνδεσμο μεταξύ της Αδελφότητας και των Ελεύθερων Αξιωματικών. Μόλις ήρθε στην εξουσία, απελευθέρωσε τους Αδελφούς που είχαν φυλακιστεί από τον Νάσσερ. Ο «Πρόεδρος που πιστεύει» είναι σύμμαχος της Αδελφότητας όταν πρόκειται για τον εξισλαμισμό της κοινωνίας (η «επανάσταση της διόρθωσης»), αλλά αντίπαλός της όταν αντλεί πολιτικό κέρδος. Αυτή η διφορούμενη σχέση απεικονίζεται από τη δημιουργία τριών ένοπλων ομάδων, οι οποίες δεν ήταν σχίσματα από την Αδελφότητα, αλλά εξωτερικές μονάδες που τον υπάκουαν: το Ισλαμικό Κόμμα Απελευθέρωσης, το Ισλαμικό Τζιχάντ (του Σεΐχ Ομάρ Αμπντουλ Ραχμάν), και «Αφορισμός και Μετανάστευση» (το «Τακφίρ»). Όλοι δήλωναν ότι ακολουθούν τις οδηγίες του Σαγίντ Κουτμπ. Οπλισμένο από τις μυστικές υπηρεσίες, το Ισλαμικό Τζιχάντ ξεκίνησε επιθέσεις εναντίον των Κοπτών Χριστιανών. Αντί να καθησυχάσει την κατάσταση, ο «πιστός Πρόεδρος» κατηγόρησε τους Κόπτες για ανταρσία και φυλάκισε τον Πάπα τους και οκτώ από τους επισκόπους τους. Τελικά, ο Σαντάτ παρεμβαίνει στη διαχείρηση της Αδελφότητας και παίρνει θέση υπέρ του Ισλαμικού Τζιχάντ ενάντια στον Γενικό Οδηγό, τον οποίο συνέλαβε [5]. Με εντολή του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ, πείθει τη Συρία να ενταχθεί στην Αίγυπτο για να επιτεθεί στο Ισραήλ και να αποκαταστήσουν οι Παλαιστίνιοι τα δικαιώματα τους. Στις 6 Οκτωβρίου 1973, οι δύο στρατοί θέτουν το Ισραήλ σε κλοιό κατά τη διάρκεια της γιορτής του Γιομ Κιπούρ. Ο αιγυπτιακός στρατός διασχίζει τη διώρυγα του Σουέζ ενώ ο συριακός επιτίθεται από τα υψώματα του Γκολάν. Ωστόσο, ο Σαντάτ αναπτύσσει εν μέρει μόνο την αντιαεροπορική του κάλυψη και σταματά τον στρατό του 15 χιλιόμετρα ανατολικά του καναλιού, ενώ οι Ισραηλινοί σπεύδουν κατά των Σύρων που βρίσκονται παγιδευμένοι και φωνάζουν για συνομωσία. Δεν είναι παρά μόνο όταν οι Ισραηλινοί εφεδρικοί στρατολογούνται και ο συριακός στρατός περικυκλώνεται από τα στρατεύματα του Αριέλ Σαρόν, που ο Σαντάτ διέταζει τον στρατό του να ξαναρχίσει την επέλαση του, και στη συνέχεια να τον σταματήσει για να διαπραγματευτεί κατάπαυση του πυρός. Παρακολουθώντας την αιγυπτιακή προδοσία, οι Σοβιετικοί οι οποίοι ήδη είχαν χάσει έναν σύμμαχο με το θάνατο του Νάσσερ, απειλούν τις ΗΠΑ και απαιτούν άμεση παύση των μαχών.

JPEG - 25 ko
Πρώην σύνδεσμος με τον Σαγίντ Κουτμπ μεταξύ των «Ελεύθερων Αξιωματικών» και της Αδελφότητας, ο «πιστός πρόεδρος» Ανουάρ ελ-Σαντάτ έπρεπε να ανακηρυχτεί «έκτος Χαλίφης» από το αιγυπτιακό κοινοβούλιο. Εδώ, αυτός ο θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ στη Κνέσετ μαζί με τους συνεργάτες του Γκόλντα Μέιρ και Σιμόν Πέρες

Τέσσερα χρόνια αργότερα - συνεχίζοντας το σχέδιο της CIA - ο πρόεδρος Sadat πηγαίνει στην Ιερουσαλήμ και αποφασίζει να υπογράψει χωριστή ειρήνη με το Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων. Από τότε και στο εξής, η συμμαχία μεταξύ των Αδελφών και του Ισραήλ σφραγίζεται. Όλοι οι αραβικοί λαοί γιουχάρουν αυτήν την προδοσία και η Αίγυπτος αποάλλεται από τον Αραβικό Σύνδεσμο, του οποίου η έδρα μεταφέρεται στην Τύνιδα.

JPEG - 21.7 ko
Υπεύθυνος για τη «Μυστική Συσκευή» των Αδελφών Μουσουλμάνων, ο Αϊμάν Αλ-Ζαγουαχίρι (νυν επικεφαλής της Αλ Κάιντα) οργανώνει τη δολοφονία του προέδρου Σαντάτ (6 Οκτωβρίου 1981).

Η Ουάσιγκτον αποφάσισε να γυρίσει τη σελίδα, το 1981. Το Ισλαμικό Τζιχάντ παίρνει την εντολή να εκκαθαρίσει τον Σαντάτ, ο οποίος είχε γίνει άχρηστος. Δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης, ενώ το Κοινοβούλιο ετοιμαζόταν να τον ανακηρύξει «Έκτο Χαλίφη». Σε επίσημο θεωρείο σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι και 28 τραυματίστηκαν, αλλά, καθισμένος δίπλα στον πρόεδρο, γλυτώνει ο αντιπρόεδρος του, στρατηγός Μουμπάρακ. Δέοντος βολικά, ήταν το μόνο άτομο στο επίσημο θεωρείο που φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο. Διαδέχεται τον «πιστό πρόεδρο» και ο Αραβικός Σύνδεσμος μπορεί να επαναπατριστεί στο Κάιρο.

(Συνεχίζεται)

Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή
Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)

Αυτό το βιβλίο είναι διαθέσιμο στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά και Ρωσικά σε έντυπη μορφή. στα Τουρκικά στην έκδοση Pdf.

[1] « Sayyid Qutb était franc-maçon », Réseau Voltaire, 28 mai 2018.

[2] America’s Great Game: The CIA’s Secret Arabists and the Shaping of the Modern Middle East, Hugh Wilford, Basic Books (2013).

[3] A Mosque in Munich: Nazis, the CIA, and the Rise of the Muslim Brotherhood in the West, Ian Johnson, Houghton Mifflin Harcourt (2010).

[4] Dr. Saoud et Mr. Djihad. La diplomatie religieuse de l’Arabie saoudite, Pierre Conesa, préface d’Hubert Védrine, Robert Laffont (2016). English version: The Saudi Terror Machine: The Truth About Radical Islam and Saudi Arabia Revealed, Skyhorse (2018).

[5] Histoire secrète des Frères musulmans, Chérif Amir, préface d’Alain Chouet, Ellipses (2015).